Ταξίδι δρόμου (ως το Grimsby και πίσω 8.000χλμ)

Το road trip είναι μια ιδέα , ένα ” να σου πω, ξέρω ένα μαγαζί με τσαγιερά στον βορρά της Αγγλίας , πάμε; ”

“Ε ναι !”

Και κάπως έτσι, με μια βλαμμένη πρόταση στήνεται ένα ταξίδι . Ένα ταξίδι ανοιχτό στην έκπληξη, ανοιχτό στην περιπέτεια, χωρίς κλεισμένα δωμάτια, με χιλιόμετρα και μουσικές , με στρίψε εδώ φαίνεται ωραία, με λάθος στροφές , με αιφνίδιες αποκαλύψεις , με τυχαίες συναντήσεις . Το ταξίδι δρόμου είναι ότι λένε οι λέξεις , είναι δρόμος , δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά μουσεία, επισκέψεις σε μέρη τουριστικά που θεωρούνται μαστ , δεν θα γυρίσεις πίσω έχοντας δει αυτά που βλέπει ο κόσμος που ταξιδεύει ορθόδοξα. Θα έχεις δει όμως κάμπους , παραλίες, εγκαταλελειμμένα χωριά μέσα από δρόμους δευτεράντζες, ξεχασμένους μέσ’ το λιοπυρι , θα χεις πιει καφέδες σε βενζινάδικα , θα χεις ακούσει Μάλαμα που στο δρόμο έχει άλλη δύναμη ο στίχος “μα είναι δώρο άδωρο να αλλάξεις χαρακτήρα”,θα χεις χαθεί στις σκέψεις σου καταπίνοντας χιλιόμετρα μέσ’ τη σιωπή, θα χεις δει ηλιοβασιλέματα και ανατολές του φεγγαριού στο πουθενά . Και που πάμε τώρα ? Πώς το λένε αυτό το χωριό ; Θα βρούμε κάπου να μείνουμε το βράδυ.

Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι από την Αθήνα για το Grimsby, ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό στις βορειοανατολικές ακτές της Βρετανίας κι ανάμεσα χωριά και κάμποι και θάλασσες και μνημεία και χωματόδρομοι και εκκλησίες …

ΙΤΑΛΙΑ

Στο Έμπολι συνάντησα τον κύριο Πιερ Πάολο, εκεί που σταμάτησε ο Ιησούς , είδα την Ματέρα των τρωγλοδυτών , υπέροχη ιστορία πόνου και έμαθα ότι το όνομα της δεν προέρχεται από την Μητέρα όπως νόμιζα αλλά απ’ το μετέωρο. Αυτό το μετέωρο των φτωχών ανθρώπων, κάπου ανάμεσα ζωή και θάνατο σκέφτηκα χιλιόμετρο το χιλιόμετρο μέσα σε ατελείωτα χωράφια με ντανιασμενα στάχυα για το χειμώνα . Με συγκινούσαν πάντα οι βραχογραφίες, αυτή η πρώτη απόπειρα τέχνης των ανθρώπων των σπηλαίων . Μέσα σ’ αυτές τις σπηλιές λοιπόν βλέπεις Παναγίες αποτυπωμένες με χρώματα φυσικά να σε κοιτούν απ’ τους αιώνες αναλλοίωτες ακόμα και ως θραύσματα . Κι ύστερα στη μέση του δρόμου ένα γκράφιτι με μαντόνες. Και στην πάνω γειτονιά το σπίτι της Ειρήνης la casa di Rene. Οι αντιθέσεις είναι που κάνουν ένα ταξίδι δρόμου συναρπαστικό.

Πομπηία 79 μ.Χ

Η υπενθύμιση της στιγμής , της ευθραυστότητας , της αδυναμίας, της θνητότητας . Μια στιγμή και όλη η ομορφιά , ο κόπος, η επίδειξη, τα χρώματα, ο πλούτος, το κάλλος, η ανάσα παραδόθηκαν άψυχα στην αιωνιότητα .

ΓΑΛΛΙΑ

Τέσσερεις υπέροχες μέρες, χιλιόμετρα ολόκληρα σε επαρχιακούς δρόμους, αριστερά λιβάδια με ηλιοτρόπια και δεξιά χωράφια με στάχυα . Δρόμοι που δεν τους έχει ούτε ο χάρτης, χωριά που δεν έχουν δει τουρίστα στον αιώνα τον άπαντα , σαγηνευτικά σύννεφα συνοδοιπόροι, άπιαστα στην κοντινοτητα τους και μετά νεκροταφεία του Μεγάλου Πολέμου , στροφή την στροφή , 20χρονα παιδιά λίπασμα από την άκρη της γης σε τούτο τον τόπο , φυτεμένα σε ατελείωτα λιβάδια βάσει της καταγωγής , από δω οι Εγγλέζοι ,από κει οι Αυστραλοί και παρακάτω οι Πολωνοί και οι Καναδοί και οι ανώνυμοι ας μην ανησυχούν ξέρει λέει τ όνομα τους ο Θεός. Α ,και απλοί σταυροί , δύο ανώνυμα ξύλα οι Γερμανοί, εικοσάχρονοι κι αυτοί. Ένας δρόμος που βγάζει στην θάλασσα , μια θάλασσα άγρια, άμπωτη και παλίρροια, μια παραλία ατελείωτη που υποδέχτηκε άρματα , παιδιά, αγόρια ετοιμοθάνατα και σήμερα χαϊδεύει πρόσφυγες και μετανάστες που αφήνονται τις Κυριακές σε ένα αεράκι με ήλιο , παιδάκια με κουβαδάκια και μανάδες με μαντήλες και ταπεράκια.

Μια διαδρομή 800 χιλιομέτρων στα χωριά του κρασιού, της σαμπάνιας , των αγοριών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και των στοιβαγμένων μεταναστών.

Beaune, Dijon, Reims, Dunkerque, Calais

ΑΓΓΛΙΑ

Η Αγγλία θα είναι πάντα ο τόπος των φοιτητικών μου χρόνων. Θήτευσα εκεί ως μετέφηβη αλλά και ως μαμά φοιτητών όταν ήρθε η σειρά τους. Η Αγγλία έχει κάτι οικείο και υπάρχουν πράγματα, οι λεγόμενες “αγγλικές χαρές” που είναι πάντα απολαυστικές για μένα και ίσως δεν σημαίνουν τίποτα για κανέναν άλλον. Από τα jumble sales, τις jacked potatoes, τα ανοητα fish and chips και το βουτυρωμενο toasted bread μέχρι τις καλότατες γιαγιάδες που είναι έτοιμες να απαντήσουν ότι τις ρωτήσεις , τον χασάπη που σου λέει με βαριά φωνή “what can I do for you love ?” και τα αγαπημένα μου μπουκάλια που είναι θαμμένα στα back yards και τα βρίσκεις σκάβοντας . Και την εξοχή , αυτήν την ράθυμη αγγλική εξοχή με τις πρασινάδες της και τα λουλούδια της, ένα βήμα απ’ την θάλασσα που πάει και έρχεται αφήνοντας ατελείωτη γυμνή άμμο απ’ την μια στιγμή στην άλλη.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ -ΑΥΣΤΡΙΑ -ΣΛΟΒΕΝΙΑ -ΚΡΟΑΤΙΑ- ΣΕΡΒΙΑ -ΒΟΡ.ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ γιατί

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ