Ταξίδι δρόμου (Ομάν – Μασίρα)

Τι είναι αυτό που κάθε τόσο βάζει στα πόδια μας φωτιά και ταξιδεύουμε? από που φεύγουμε και που πάμε? ποια εσωτερική φωνή διατάζει φύγε. προχώρα, πέτα, κολύμπα, αρκεί να βρεθείς σε κίνηση. γιατί ταξιδεύουμε όταν ερωτευόμαστε , γιατί ταξιδεύουμε όταν πονάμε, γιατί αναζητάμε το ταξίδι στα όνειρά μας? τι γυρεύουμε εκεί στους άλλους τόπους, τι ψάχνουμε που δεν το χουμε εδώ που είμαστε? ποιους πάμε να συναντήσουμε για μια στιγμή και να χαθούμε πάλι?

Στιγμιαίες συναντήσεις, μια γεύση εδώ , μια εικόνα εκεί , ένα ηλιοβασίλεμα αλλόθρησκο, ένα αεράκι που μυρίζει αλλιώς, ένα κοχύλι σπάνιο , μια φορεσιά πολύχρωμη.

Έτσι κάπως κι αυτό το ταξίδι , στην τσέπη του φύλαγε μυρωδιές , εικόνες, χρώματα, δρόμους – αχ οι δρόμοι – ερήμους και ψηλά βουνά, νερά μέσα σε φαράγγια , καβούρια και πουλιά , μιναρέδες, βαποράκια, έρημα νησιά , κοχύλια , χιλιάδες κοχύλια, καμήλες, αμούστακους αναβάτες, κύματα, ωκεανούς μυθικούς, ταρσανάδες, σανταλόξυλα και κατσίκες στο παζάρι, πρόσωπα πρόσωπα πρόσωπα, ανθρώπους τόσο οικείους και συνάμα τόσο ξένους, βλέμματα μιας στιγμιαίας αναγνώρισης, βήματα στην άμμο, θάλασσες φουρτουνιασμένες , δωμάτια, κρεβάτια, γεύσεις ξένες, μουσικές .

η αιτία αναζητάται στην φύση της στιγμής που ειπώθηκε ένα πάμε. πάμε λοιπόν, σε έναν τόπο μαγευτικό, που στήθηκε με σεβασμό για τον ταξιδιώτη, κάτι απ το νομαδικό αίμα των αράβων είναι τόσο φανερό στον τρόπο που καλοδέχονται τον οδοιπόρο. ένας τόπος έκπληξη.

λίγες φωτογραφίες γύρισαν μαζί μου, τις μοιράζομαι. γύρισαν επίσης πολλά κοχύλια και ένα νησί έρημο στον ινδικό που μου κλεψε λίγο νου.

Υ.Γ να σημειωθεί ότι οι γλάροι, τα κύματα, οι σκιές, οι δύσεις, οι ανατολές και κάθε λογής φεγγάρια είναι αλλιώτικα όταν ταξιδεύεις. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ