Ταξίδι δρόμου (Γεωργία)

Το ταξίδι δρόμου χρειάζεται έναν στοιχειώδη σχεδιασμό (στοιχειώδη, χοντρικό πως να το πω) και μια προϋπόθεση . Την ευελιξία . Δεν κάνει για ψυχαναγκαστικούς , ούτε για τελειοθηρες.

Αν πληρείται η προϋπόθεση τότε μπορεί να πάρει κανείς και τα δώρα του . Όπως και στην ζωή , η νοστιμιά είναι στην παράκαμψη . Σε εκείνο το βγήκα απ τον δρόμο τον ευθύ και είδα πράματα και θάματα . Έτσι και στο ταξίδι .

Στρίψαμε λοιπόν καθ οδον για το Akhaltsikhe σε μια στροφή που κάτι φάνηκε ωραίο από μακριά και βρεθηκαμε σε ένα μαγικό μέρος . Την VARDZIA. Ένα χωριό που κατοικείται από την εποχή του χαλκού .

Μέσα από βουνά και ποτάμια φτάσαμε σε ένα σπηλαιώδες όρος , τρωγλοδυτικό που μέσα στις σπηλιές υπάρχουν αγιογραφίες του 1180. Κάποτε εκεί έμεναν 2000 μοναχοί . Φεύγοντας είδαμε μια ταμπέλα για ένα γυναικείο μοναστήρι και είπαμε να πάμε αφού φτάσαμε ως εδώ . Και φτάσαμε την σωστή ώρα . Μέσα στο πράσινο στην κορφή του βουνού την ώρα του εσπερινού . Είκοσι καλόγριες στο πουθενά .

Όλα αυτά μέσα από δρόμους φιδωτούς , ενάμιση αμάξι με το ζόρι και αγελάδες χαλαρές η και όχι .

Μ αυτά και μ αυτά το κάστρο του Αχαλτσιχ το είδαμε μαύρη νύχτα αλλά και μέρα.

Ο στόχος ήταν το Batumi στη Μαύρη θάλασσα μέσω του εθνικού δρόμου. Καθ οδόν όμως μια πινακίδα για ένα μοναστήρι έκλεψε το μάτι .

Zarzma λέει, monastery . Πάμε ; Πάμε .

Στην κορυφή ενός χωριού ένα μοναστήρι του 8ου αιώνα με συγκλονιστικές αγιογραφίες. Στο μοναστήρι ζουν 11 μοναχοί και ο ηγούμενος που έμαθε πως είμαστε από την Ελλάδα μας γύρισε όλο το χωριό, μας πήγε στην βρύση όπου βρέθηκε στις ανασκαφές και μια απεικόνιση σε μάρμαρο του προφήτη Δανιηλ με τα λιοντάρια μάλλον του 5ου αιώνα .

Ο ηγούμενος μας πρότεινε να πάμε στο Batumi απ τα βουνά και όχι απ την εθνική , για να τα δούμε , είπε .

Τι βουνά , τι έλατα, τι δρόμοι , τι χωριά μέσα στα έλατα ; 2200 υψόμετρο . Κι ας ήταν 50 από τα 100 χιλιόμετρα χωματόδρομοι, κι ας ήταν κατσικοδρομοι, κι ας προσπερνούσαν μέσα σ αυτό το χάος οι Γεωργιανοί οδηγοί που απ ότι φαίνεται έχουν την προσπέραση για χόμπι, όπου ναναι , όπως ναναι . Εκατό χιλιόμετρα πυκνού πανέμορφου δάσους.

Μετά από πέντε ώρες φτάσαμε στο Batumi .

Φαντάζομαι πως θα έστεκε αυτή η πόλη στην μπούκα της Μαυρης θάλασσας , πριν την επέλαση των εταιρειών που δεν έχουν αφήσει σπιθαμή χωρίς να χτίσουν . Ουρανοξύστες παντού και ανάμεσα ξεχασμένες πολυκατοικίες που κρέμονται όλα . Καλώδια , ρούχα, παράθυρα , σοβάδες . Ουρανοξύστες που κρύβουν το ηλιοβασίλεμα , αυτοκίνητα πολυτελείας και αγελάδες που περνούν αμέριμνες στις λεωφόρους . Κατέφυγα σε άλλη παράκτια πόλη για την νύχτα στα σύνορα με την Τουρκία . Στα σύνορα με τον Πόντο .

Στον δρόμο για την Mestia στον Καύκασο

Η Γεωργία προσπαθεί να αφήσει πίσω την Σοβιετική εποχή , αυτή όμως πετιέται εδώ και κει σε κτήρια , εργοστάσια , χοντροκοπιές .

Σ ένα χωριό όμως, το Rukhi που πήγαμε κατά λάθος βρήκα αυτά τα φοβερά ψηφιδωτά της σοβιετικής εποχής .

Αυτά τα προπαγανδιστικά στοιχεία που καλλωπίζαν συνήθως σχολεία, δημόσια κτήρια και δρόμους .

Τα σχέδια μιλούσαν για κεινον τον ανώτερο ανθρωπο που έχουμε μέσα μας , απ όποια θέση και αν υπηρετήσουμε . Αθλητές , επιστήμονες , μαθητές , γεωργοί, μουσικοί, γιατροί, καλλιτέχνες όλοι γελαστοί και πρόσχαροι προς έναν νέο, πιο δίκαιο και ισότιμο κόσμο. Το πιστέψαμε, δεν έγινε και τώρα τα μωσαϊκά ξεφτίζουν σιγά σιγά από τις βροχές και την εγκατάλειψη.

Κάπου συγκινήθηκα. Πιο πολύ για κείνη την πίστη ότι μπορεί και να μπορέσουμε .

Svaneti – Kutaisi

Υπάρχει στ αλήθεια δυσπρόσιτο και απομονωμένο μέρος στην Ευρώπη τον 21ο αιώνα;

Η Mestia και το Usghuli στην Γεωργία εκεί στα ριζά του Καυκάσου έχουν ακόμα δύσκολη πρόσβαση (ευτυχώς).

Η διαδρομή από το Zugdidi είναι 127 χλμ . 127 χιλιόμετρα σε ένα ατελείωτο δάσος με έλατα, οξιές, λεύκες, καρυδιές . Πυκνό δάσος παντού . Ο δρόμος όμως είναι απερίγραπτος. Στενός και διπλής κατεύθυνσης , με φορτηγά στρατιωτικά, φορτηγά οδοποιίας, φορτηγά που μεταφέρουν κορμούς δένδρων , κατολισθήσεις , ξαφνικές φθορές που σε αναγκάζουν να κινηθείς στο αντίθετο ρεύμα , λακούβες φανερές αλλά και κρυφές , φρέσκια άσφαλτος που φούσκωσε και ξαφνικά πετάς ψηλά , στροφές , άπειρες στροφές , λάσπες , χώματα , γαρμπίλι και μέσα σε όλα αυτά αγελάδες ευτυχισμένες καταμεσής του δρόμου , άλογα και πουλαράκια σε απόλυτη ελευθερία , γουρούνια με τα μικρά τους, κότες, χήνες και τρελοί Γεωργιανοί που προσπερνούν χωρίς αύριο . Αποτέλεσμα 127 χλμ, 5 ώρες . Το καλοκαίρι , γιατί απ τον Οκτώβριο και μετά οι επισκέψεις στο Σβανέτι γίνονται με προσωπική ευθύνη .

Η Μεστια ορεινό κεφαλοχώρι της επαρχίας Σβανετι μαζί με το Usghuli κατοικούνται από την φυλή των Svan που έχουν δικη τους αρχαία άγραφη γλώσσα, έθιμα που χάνονται στα βάθη των αιώνων και μια παράξενη αυτονομία εξ αιτίας της γεωγραφικής τους θέσης .

Χτισμένα στον Καύκασο που υψώνεται στα 4000 με 5000 μέτρα γύρω γύρω και με ορμητικά ποτάμια αριστερά και δεξιά παρέμειναν απομονωμένα μέχρι πρόσφατα . Ο πληθυσμός τους είναι κατά κύριο λόγο αγροτικός αν και έρχεται η ανάπτυξη που θα φέρει αλλαγές . Η σοβιετική περίοδος διέσωσε με την αυστηρότητα της την περιοχή αλλά η ομορφιά της θα φέρει τον τουρισμό και ότι αυτό σημαίνει .

Η ομορφιά δεν περιγράφεται . Τα πυργόσπιτα που δεσπόζουν στα χωρια και χτίστηκαν την περίοδο του Μεσαίωνα αποτελούν μνημείο της unesco . Ο Καύκασος με τους παγετώνες του φωτίζει τα χωρια μέρα νύχτα, ειδικά την νύχτα αυτό το λευκό των παγετώνων καθώς πέφτει πάνω του το φως του φεγγαριού είναι εικόνα χωρίς λόγια .

Η διαμονή σε μια ξύλινη καλύβα μέσα στο δάσος με θέα τις κορυφές του Καυκάσου είναι επίσης χωρίς λόγια . Η οικογένεια που μείναμε κατά λάθος, ήταν φιλική , αγαπημένη , φιλόξενη και γελαστή . Τι ευλογία αυτές οι μέρες!

Μέσα από δάση και χωριά προς το Kutaisi είδαμε πως έχει μια σπηλιά με σταλακτίτες που ονομάζεται Prometheus cave . Κάτι το φαινόμενο, κάτι το όνομα που φούσκωσε την περηφάνεια για το μυθικό μας παρελθόν, μας έκανε να κάνουμε αυτή την παράκαμψη για να βρεθούμε σε μια σπηλιά τουριστική ψιλομούφα. Χάρη σ αυτή την παράκαμψη όμως και καθώς περνούσαμε από ένα χωριό μέσα στα πλατάνια είδα μια γωνία ενός κατά τα φαινόμενα παλιού ξενοδοχείου που φαινόταν εγκαταλελειμένο. Πάμε να δούμε ; Μ αρέσουν τόσο τα εγκαταλελειμμένα κτήρια . Πάμε .

Δεν φανταζόμουν ποτέ αυτό που ξετυλίχτηκε.

Η πολη Tskaltubo της Γεωργίας ήταν μια δημοφιλής λουτρόπολη χάρη στα πλούσια σε ραδόνιο νερά της κατά την διάρκεια της σοβιετικής κατοχής . Τόπος αναψυχής των Ρώσων που μπορούσαν να βρεθούν εκεί με απευθείας τρένο από την Μόσχα .

Ανάμεσα στο 1950 και το 1957 χτίστηκαν 22 απίστευτης ομορφιάς και μεγαλοπρέπειας ξενοδοχεία και σανατόρια , μεταξύ των οποίων και το νο6 που ήταν το προσωπικό σπα του Στάλιν και είναι ακόμα σε λειτουργία .

Ο σκοπός αυτής της μεγαλοπρέπειας ήταν και πολιτικός , για να ενισχύσει την άποψη του ενδιαφέροντος για την υγεία των πολιτών και να προσφέρει την διαβεβαίωση ότι όλοι μπορούν να απολαύσουν την χλιδή υπό αυτό το καθεστώς . Το πρώτο που χτίστηκε ονομάστηκε Στρατιωτικό σανατόριο και εξυπηρετούσε στρατιωτικούς και τις οικογένειες τους .

Το 1990 όμως μετά την ανεξαρτοποίηση της Γεωργίας τα κτήρια έμειναν χωρίς Ρώσους και το κόστος συντήρησης τους δεν ήταν δυνατόν να καλυφθεί και αφέθηκαν στην μοίρα τους. Κατά την διάρκεια του πολέμου που οι Ρώσοι πήραν την Αμπκχαζια, πολλοί Γεωργιανοί εκτοπισμένοι βρήκαν καταφύγιο σ αυτά τα κτήρια ως πρόσφυγες . Με ανύπαρκτα μέσα, τα κτήρια κατέρρεαν και η σημερινή τους κατάσταση είναι τραγική .

Υπάρχουν σχέδια να επαναχρησιμοποιηθούν ως ξενοδοχεία και να γίνει ξανά μια λαμπρή Λουτρόπολη όπως της αξίζει, αυτή η μικρή πόλη .

Εύχομαι να αποτύπωσα κάπως αυτό που είδαν τα ματια μου .

Kutaisi -BORJOMI

Μ αυτά και μ αυτά φτάσαμε στο Kutaisi ,την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας , νύχτα . Όμορφη πόλη , ζωντανή , καλλιτεχνική, με όμορφα κτήρια . Την είδαμε και μέρα ξεκινώντας για το Borgomi. Δεν ξέρουμε γιατί ξεκινήσαμε για εκεί , η μάλλον κινήσαμε γιατί θέλαμε να δούμε μια εκκλησία που τελικά προσπεράσαμε στον δρόμο . Συμβαίνουν αυτά. Καθ οδόν όμως είδαμε πολλές άλλες εκκλησίες γιατί Γεωργία και εκκλησίες είναι κάτι σαν τέντζερης και καπάκι , πάνε μαζί .

Motsameta Monastery, Jvari Monastery πανέμορφα και τα δυο με αγιογραφίες εξαιρετικές . Και κάποια ακόμα άγνωστα καθ οδόν . Και μετά το χάος . Κάτι να δούμε έναν καταρράκτη λίγο πιο κάτω, και νάτος εδώ θα είναι , μπήκαμε σ ένα χωματόδρομο και διασχίσαμε εξοχές και χωριά στο πουθενά με την βεβαιότητα ότι θα βρεθούμε στην εθνική συντόμως . Καταρράκτης ανύπαρκτος , γιαγιάδες με μανιτάρια ολούθε και όταν πια ρωτήσαμε έναν έκπληκτο οδηγό που ακολουθούσαμε στο πουθενά και πήγαινε μάλλον στα συμπεθέρια στο χωριό , αν πάμε καλά για Borgomi , κόντεψε να λιποθυμήσει . Με τούτα και με κεινα κάναμε μια διαδρομή 2 ωρών , πέντε ώρες . Road trip it is .

Kazbegi- Stepantsminda-Sameba

Στα σύνορα με την Ρωσία το όρος Kazbegi είναι ένα εξωπραγματικό τοπίο . Το βουνό έχει υψόμετρο 5047 μέτρα και φτάνεις στο χωριό που είναι χτισμένο στους πρόποδες μέσω του Γεωργιανού στρατιωτικού δρόμου (military road). Ο δρόμος αναφέρεται στα Γεωγραφικά του Στράβωνα καθώς και στον Πλήνιο τον πρεσβύτερο . Αυτός ο δρόμος διασχίζει τον Καύκασο και ενώνει την Γεωργία με την Ρωσία .

Μέσα απο την υπέροχη κοιλάδα Terek που είναι σαν παιδική ζωγραφιά και περνώντας το γιγαντιαίο μνημείο Γεωργιανορωσικης φιλίας – που δεν εμελλε να διαρκέσει και πολύ- διασχίζει ένα φαράγγι πριν φτάσει στο χωριό και συνεχίσει δίπλα στο ποτάμι μέχρι το Vladikavkaz στην Ρωσία . Σε μια συγκλονιστική τοποθεσία έχει χτιστεί η Αγία Τριάδα (Gergeti Trinity Church) που αποτελεί σύμβολο της Γεωργίας και φέγγει την νύχτα κάτω από την κορυφή του βουνού σαν φάρος σε απομονωμένο νησί .

Η κορυφή του βουνού , ένας παγετώνας δηλαδή, είναι ακριβοθώρητος και το παιχνίδι με τα σύννεφα διαρκές . Μπορείς να περάσεις όλη μέρα για να πετύχεις μια καθαρή εικόνα της κορφής .

Οδηγώντας λίγο πέρα απ το Kazbegi προς την Juta ένα απομονωμένο χωριό ένιωσα όλο το δέος που μπορεί να συνδέεται με ένα βουνό , την φύση , την αίσθηση της αδυναμίας μας μπροστά στην ανόθευτη ομορφιά .

Υ.Γ όσο για το dangerous zone είναι στην φύση μου να βγαίνω απ τον δρόμο

Η Γεωργία λοιπόν , μια χώρα έκπληξη. Μόλις 3.500.000 άνθρωποι , σχεδόν μισή σε έκταση από την Ελλάδα . Κάθε επαρχία ένας διαφορετικός τόπος. Κάθε επαρχία μια ξεχωριστή ομορφιά . Πεδιάδες με αμπέλια, ψηλά βουνά με παγετώνες , δάση δάση δάση , μαύρη θάλασσα , αλπικά τοπία , ποτάμια ορμητικά , μοναστήρια, κάστρα, αρχιτεκτονήματα με επιρροές οθωμανικές, σοβιετικές , ανατολικές, ρωμαϊκές , Αρτ ντεκο, Αρτ νουβω, κλασικές, χωριά άπειρα χωριά, της επιβίωσης . Η επιβίωση και η φτώχεια μάνες της ευρηματικότητας και της δημιουργίας . Παντού . Μια χώρα μικρή που την επιβουλεύονται από την αρχαιότητα μέχρι και τώρα που μιλάμε οι γείτονες της , που την ροκανίζουν κομμάτι κομμάτι κι αυτή αντιστέκεται , αντιστέκεται με σύμμαχο την ανέχεια που διατηρεί παραδόσεις, ήθη και έθιμα . Που αντιστέκεται με τον δύσβατο Καύκασο που την απομονώνει . Μια χώρα καλόκαρδη και φιλική, πράσινη σαν την ελπίδα . Δεν ξέρω για πόσο θα στέκει εκεί ανόθευτη μιας και η τωρινή οικονομική εισβολή μοιάζει η πιο επικίνδυνη . Ρώσοι , Άραβες, Κινέζοι παίζουν με την πείνα . 300 gel η σύνταξη των χεριών που πολέμησαν, που έσκαψαν, που έχτισαν, που αναθρέψαν . 100 ευρώ δηλαδή . Η Γεωργία λοιπόν μια αξιαγάπητη χώρα γεμάτη συγκινήσεις με δύσκολο οδικό δίκτυο, απείθαρχους οδηγούς και αγελάδες παντού σαν να βγάζει την γλώσσα στον καθωσπρεπισμό μας και την ευρωπαϊκή μας τάξη . Θα πάω ξανά γιατί δεν κατάφερα να οδηγήσω στον πιο δύσκολο δρόμο του κόσμου που οδηγεί στο Tousheti, την πιο απομονωμένη επαρχία της Ευρώπης στην οποία έχεις πρόσβαση τρεις μήνες τον χρόνο και αν . Ας κρατάει ο Καύκασος τα κλειδιά μπας και σωθεί αυτό το διαμάντι .